Senin sınırların içinde doğmadım belki ama en azından son yıllarda hiç ayrılmadık seninle. Yenimahalle’de, sanayinin içindeki sokaklarında büyüttün beni. Dostluklarınla hayatıma anlam kattın çoğu zaman. Yazları Efirli’de, Çaka’da, Dolunay’da eğlencemize, kışları da Boztepe’de, sahilde, caddelerde üşüdüğümüze şahitlik ettin. Sen beni hem üzdün, hem de sevindirdin. Yeri geldi senden aylarca uzakta kaldım. Bazı haftasonları Ünye’ye kaçarak, oradaki evde kafamı dinledim. Yeri geldi boztepeye çıkıp denizindeki hamsileri, rakıma meze yaptım. Senin topraklarında biz çok da güzel kafa yaptık. Yine senin güzelliğinde sevdim bir kızı. Terk edildiğimde senin yağmurlu günlerinde aktı gözlerimden yaşlar.
Hani arkadaşlarımla konuşurken sadece senin soğuğun eşlik ederdi ya ağzımızdan çıkan her cümleye, işte öyle güzel hayallerim vardı benim, senin gizlice bizi dinlediğin gecelerde. Sahilinde, sevdiğim kızla birlikte fotoğraflar çektirecektik, çocuklarımız olduğunda büyüdüğümüz parklarda büyütecektik onları da. Senin yağmurunla hasta olacaktı onlar. Belki onlar da nisan ayında okulu kırıp denizine girecekti.
Sen değil miydin bana; “yaşadığın bu topraklara asla ihanet etme” diyen. Ne sana ne de bir başkasına bir gün olsun ihanet etmedim. Aklımın ucundan bile geçirmedim böyle şerefsizliği. Sana karşı verdiğim bütün sözleri tuttum. Yaşattıkların ve yaşatacaklarınla sana karşı olan sevgim hiçbir zaman değişmeyecek bunu bilesin. Ve, ben hayatımda seni asla üzmedim, sen de beni üzme ki, yaşadığım bunca şey yaşayacaklarıma değsin.
Adamsın adam
Ben bunu Beğendim.
o şehir bana da kol kanat olur mu?