Samsun Deplasmanı

  Bu cümleyi kaçıncı defa kuruyorum bilmiyorum ama gideceğim deplasmanlardan birisi olan Samsun deplasmanını da geride bıraktık. Oğuzhan’da geldi bu deplasmana, cuf cuf şerefsizliğini konuşturdu ve yine gelmedi yine ama güzeldi. Ağzımıza bir damla içki sürmedik. Ünye’den geçerken Rükay’ı aldık bizim otobüse. Otobüste oturmaya yer yok ayakta gitti mecbur. 40 kişilik otobüslere 60 kişi binerse elden daha bir şey gelmez. İyi stres attık. Giderken değil de dönüşte otobüs şoförü benden nefret etti. En öne geçtim Denizhan’ın yanındaydım. Anıl koridorun basamağına oturdu, Denizhan’la biz hostes koltuğunu paylaştık. Açlıktan ölecek gibi oldum artık, sabahın 8′inde çıkmıştım evden, hem abimi karşılayacaktım otogarda hem de deplasmana gidecektik. Aslında abim bana, bayan taraftar geliyosa Kübra’yı da getir ben de Samsun’da iner, birlikte gideriz maça demişti. Dişi Menekşeler 10-15 kişi geldi Samsun deplasmanına ama yengemi götürmedim. Abimi otogarda karşıladım aradan 10 dakika geçmeden otobüse atladığım gibi Samsun yolculuğuna başladım. Abimle, Orduspor arasında anormal bi bağ var. O ve yengem de Orduspor aşığı ama bir türlü benimle anlaşamıyorlar. Abimler söz yüzüğü takmaya giderken de ben deplasman yolundaydım, yengem kızmıştı (: Şimdi askerden geldi ben yine deplasmandayım. Ama suç benim, dedim ona sen de gel diye ama gelmedi. Samsunspor’la aramızdaki buzlar eridi bu maçta tamamen. Dönüşte Yalıköy’de Burhan Abinin köftecisinde mola verdi bütün otobüsler. Uzun bir aradan sonra karnımız doydu. Şimdi de evimdeki yeni internet bağlantımla ilk yazımı yazmanın mutluluğunu yaşıyorum. Deplasman dönüşünde formam, berem, atkım ve polarım olduğu gibi karşımda duruyo, sanki bana “artık beni yıka” der gibi. Eskişehir deplasmanı geçsin belki de daha giymeye bile fırsatım olmayacak sizi, o yüzden oturun oturduğunuz yerde :D Yemin ederim sıyırdım, cansız varlıklarla konuşmaya başladım. Yiğithan’ın dediği gibi, “amına korum böyle işin, evde canım sıkılıyo. Manitamız da yok kimse mesaj atmıyo.” :D :D O yüzden yankiler ben yiğithana mesaj atıyom arada, siz de atın. Canımız sıkılmasın. Bu fotoda Samsun’dan geriye kalan bana ait tek hatıra. Tabi aşağıdaki videonun sonlarına doğru da iyi çıkıyorum kameralara yanımda rükayla birlikte.