ekN

Öncelikle kaldığım evi göstereyim size. KuÅŸ uçmaz, kervan geçmez bir yerde. Zonguldak / Kozlu / Uzungüney Köyü’ndeyim. Burası da abimin kaldığı ev. 3 katlı gözükse de bizden baÅŸka kimse kalmıyor evde. Sabah okula gidip, öğleden sonra geliyo. Åžerefsizlik konusunda kime çekti bilmiyorum ama öğle tatilinde eve gelcem, biÅŸeyler hazırla diyip paÅŸalar sofrası hazırladığım abime, eve gelmemesiyle paÅŸa paÅŸa küfürlerimi de eksik etmedim. Kokusundan bile nefret ettiÄŸim halde, nugget mı ne diyolar ya, ondan yaptım yanına ek olarak patates cipsi, kahvaltılık reçel, peynir, pınar labne ve çay yapmıştım ama gelmedi iÅŸte, naparsın. Buralarda havalar çok fena, evden dışarı çıkamıyorum maalesef. Çıksam da en fazla alt kattaki odunluÄŸa inip, meÅŸhuuuur zonguldak kömürü ve 2-3 parça odun, biraz talaÅŸ alıp eve tekrardan çıkıyorum. Bu arada geldiÄŸimden beri evde sular yoktu. Ta ki abim 3. günün sonunda vanaları açana kadar devam etti bu susuzluk. Mantıklı bi açıklaması olmasa da vanaları ne zaman ve neden kapattığını hatırlamıyor ve hafıza yönüyle de benim abim olduÄŸunu bir kez daha kanıtlıyor bana (:

Buradan Ä°stanbul’a geçip, en fazla 1 ya da 2 gün de Ä°stanbul’da kaldıktan sonra cumartesi günü Ordu’ya dönmeyi düşünüyorum. Rükay’la da konuÅŸtuk, yüksek bi ihtimâlle cumartesi günü Ãœnye’de de olabilirim. Önce Ä°stanbul’u aradan çıkarmam gerekiyor.

Ne yapıyorum?

Abimin evini yerleÅŸtirmesine yardımcı olduÄŸumu az çok anlamışsınızdır. Bunun yanında paÅŸa beyin karnını doyurmakla ve eve geldiÄŸinde üşümemesi için sobayı yakmakla görevliyim. Tabi bir de her akÅŸam gülme krizlerine girdiÄŸimizi de söylemeliyim. Takıyoruz 3D gözlüklerimizi, geçiyoruz televizyonun karşısına baÅŸlıyoruz gülmeye. Komedi filmi falan yok, birbirimize bakıp gülüyoz. Gözüm aÄŸrıyo bi müddet sonra yeter yaa diyorum çıkarıyorum ben gözlüğü. Ä°yi hoÅŸ da bu sefer duvarları yumruklayasım geliyo gülmekten. MeÄŸer bi tarafımızla kumandanın tuÅŸuna basmışız 3 boyutlu modunda deÄŸil televizyon. Ben çıkardım da anladım, ya abim? O’nda hala gözlük var. Önce gizli gizli çektim bunun fotosunu sonra dedimki abi benim gözüm aÄŸrıdı, bu 3 boyutlu insanın gözünü bozar. Abim de diyoki, oÄŸlum harika biÅŸey yaa, baksana adamın kolu televizyonun dışında gibi (: Ben artık tutamadım kendimi, lan dedim çıkar ÅŸu gözlükleri televizyon normal gösteriyo :D Siktir lan diyo, bi yandan da çıkarıyo gözlüğü. Vay amına koyim teknolojiye bak 3 boyutlu olmadığı halde adamın kolu dışarda gözüküyo, demekki 3 boyutlu izleseymiÅŸiz neler olacaktı :D

İşte böyle geçiyo günler, her akşam değişik şeyler yapmaya çalışıyoz ama nafile. Gidene kadar odaların hepsini boyamakla da geçecek zamanımız. Yüzümüz, gözümüz boya olacak ama olsun (: diyorumki kendi kendime acaba abim okuldayken salonun duvarına Orduspor logosu mu çizsem? (:

Bu arada söylemeden de geçemeyeceÄŸim, artık bana telefonla ulaÅŸamazsınız. Söyleyeyim de, sonra neden ulaÅŸamıyoruz? Neden bakmıyorsun telefonlara demeyin. Telefon geldiÄŸimden beri kiler gibi bi odada ÅŸarj oluyor ve sessiz olarak ayarlı. Kafamı dinliyorum. Bu internet baÄŸlantısı facebook ve twitter’a da girmiyo, bu sayede facebook ve twitter yokken neler yapıyormuÅŸum onları farkettim. Msn’in gözünü seveyim. Gerçi Msn’i ben her zaman kullanıyorum, yani nete girdiÄŸim zaman herÅŸeyden önce msnimi açarım. Yakın bi zamanda da msn adresimi deÄŸiÅŸtirmeyi düşünüyorum aslında. HerÅŸeyimi bir mail adresinde toplamak istiyorum, sanırım o adres de facebook ve twitterda kullandığım mail adresleri olacak. O adresi aynı zamanda msn olarak da kullanmayı düşünüyorum.

Bunun dışındaaa abim araba almaya karar vermiÅŸ, bana soruyo ne alsam diye. Dedim sana da alalım bi kartal (: KardeÅŸ kardeÅŸ gezeriz. Ama yok, tutturdu Fiesta alcam diyo. Tabi alternatif olarak da Punto var. Tercihim punto’dan yana. Dedim abi ben de VosVos alcam ama bi türlü kısmet olmuyo. 1-2 ay sonra bi yere gidicem, şöyle doÄŸasıyla baÅŸbaÅŸa olacağım bi yere. Ä°nÅŸallah ÅŸu VosVos’u bi an önce alırım da VosVos’la giderim. YiÄŸithan’da bu zamana kadar bi araba almış olur, izin kullanırsa YiÄŸithan’la Gökçe’de gelebilir yani, davet ederim lafın geliÅŸi bakalım ne diyecekler.

Ãœzdüğüm insanlar olduÄŸunu maalesef biliyorum. Bi insan 7′sinde neyse 70′inde de o’dur cümlesine inanmamakla birlikte en kısa zamanda telafi etmek dileÄŸiyle. Bu hayat kategorisine yazdığım 100. yazım, umarım hayatım(ız)a ÅŸans getirir.

Hoşçakalın.

Her zaman başı dik, insanları birbirinin arkasından konuşmayacak kadar cesur olmalı. Düzene boyun eğmemeli. Halkları kardeşçe yaşamayı bilmeli. Kimse dışlanmamalı, yurdunu seven herkes eşit bir şekilde yaşamalı. Sen ben, biz siz ayrımı olmadan çalışmalı. Karşısındakini hor görmemeli benim ülkemin insanları. Yaptığı yanlışla yüzleşmeli her zaman, kaçmamalı. Kaçtıkça bataklığa saplanacağını önceden anlamalı. Benim ülkemde yaşayan insanlar herşeyden önce birbirini sevmeli. Çocuklarıyla mutlu bir yuva kurmanın hayalini yaşarken kafasına sorunlar takılmamalı. Yardımlaşmayı bilmeli. Düşmanını dost bilmeli. Dışlamamalı her ne olursa olsun. Çünkü insanları dışladığında kendsinin de kaybedeceğini bilmeli.

Benim ülkemin gençleri okumalı, araştırmalı. Tepkilerini şartlar ne olursa olsun dile getirmeli. Başkası yapsın ben yanında olurum demek yerine, o başkası kendi olmalı. Saklanmamalı sözcüklerin arkasına. Amaan boşver banane gibi kelimeleri hiç kullanmamalı. Geleceği hesap ederek yaşamalı. Yaşadıklarından teker teker ders çıkarmalı. Yani hayatı öyle bi yaşamalı ki hayatında olacakları önceden kestirmeli.

Benim ülkemin eceleri, edaları kendilerini ezdirmemeli. Her yurttaş gibi haklarını aramalı. Gerekirse örgütlenmeli, birbirlerini kollamalı. Evin reisi erkek ise, eceler evin direği konumunda olmalı. Evini, ocağını ayakta tutan en önemli kişi olma ağırlığını bünyesinde hissetmeli. Her zaman eşit davranmayı bilmeli ve öğrenmeli. Öğrendiğini gelecek nesile aktarmalı. Geleceği kendisinin yetiştireceğini anlamalı.

Benim ülkemin efeleri ise yiÄŸit olmalı. Masaya vurduÄŸunda karşısındaki titremeli. Zamanı geldiÄŸinde koltuktaki padiÅŸahları kaldıracak cesareti kendisinde bulmalı. Kilometrelerce yolu iyi bir ülke kurmak adına yürümeli. Alanlara, sokaklar inmeden çekinmemeli. Efeler “inanmıyorum” dememeli. Düşüncesinin verdiÄŸi sorumluluÄŸu bilip ona göre hareket etmeli. Benim ülkemin efeleri, sevdiÄŸi ÅŸeyler uÄŸruna can vermesini bilmeli. Ãœlkesi gibi, Sevgilisi gibi…