ekN

  Ben daha öncesinden açacağım konuyu. Serüven’in önündeki çay ocağından mı geçiyodum, yoksa değerli müslüman ile konuşurken oraya mı uğradım bilmiyorum ama sonuçta tavla oynadım arkadaş bunun kaçarı yok işte. Hani buralara ben hep şunun eline verdim, şunun gözüne sıçtım diye yazıyorum ya, napalım yaa (: bu seferlik olmadı. Değerli kardeşim ve aynı zamanda öğretmen diplomalı tribüncü olarak tanımladığımız Gökhan Akçay’la tavla oynayalım dedik. Alırım hesabını falan derken, 1-2 el ben aldım galiba gerisini pek yazmak istemiyorum aslında. İlk eli alınca bende bi havalar falan kim tutar ulan beni (: Ulan sonra ne olduysa nazar mı değdirdiler bana anlamadım bi anda oyun tersine döndü. Adam kapı üstüne kapı alıyo, bazen bana okullar tatil oluyo. Konuyu fazla da uzatmak istemiyorum aslında, uzadıkça kendimi ezük hissediyorum çünkü. Hani yiğidi öldür hakkını yeme derler ya Gökhan’ım tavlada elime verdi. Sonra yine yenildim ama onları sonra anlatırım bi anda ele vermece konusuna girersek zararlı ben çıkarım (:

  Arkadaş, dediler Galatasaray deplasmanı var gitsek miiii gitmesek miiii. Apo, Erhan, Rükay, Sinan falan gidiyoz dediler. Sonra abimle konuştum, o da bana “biz de geliriz” diyince tamam dedim bekle beni istanbul ben geliyorum. Sırf abim ve yengem de maça gelecek diye gittiğimi herkes biliyo. Neyse abisi otobüsümüz geldi biz bindik otobüslere. Çıktııık gidiyoz, otobüslerde muhabbetler, besteler falan. Sinan’ı durdurmak imkânsız, affetmenize gerek yok beynimizi resmen sikti istanbul’a gidene kadar. Tabi bunun altında kalacak değilim, durduk bi tesiste. ne yapsak falan derken ahanda hee (: langırt var dedi sinan. Kapışalım mı diyo bi de utanmadan (: Öyle bi yapmışlar ki gol oldukça makineden tezahüratlar yükseliyo. Bu da beni daha çok gaza getiriyo tabi. Bi de öyle dağdan inmiş gibi oynamıyoz öküz gibi çevirmek yok. Adamakıllı top geldiğinde çeviriyoz adabına göre.  Ben Sinan’ın eline verdim langırtta, bahane de bulamadı zaten. Sonra bi de Erhan’la oynadık galiba ama o mu yendi ben mi yendim valla hatırlamıyom 44

  Biz yola devam ettik, FSM’den geçmeden önce de amcam aradı, otobüsün rengini söyle de köprüye girmeden önce çevireyim dedi. Kendisi Vergi Dairesi’nde çalıştığı için otobüscüye bi oyun yapacaktı (: Abi sonra bana diyolarki sen niye böylesin. Bende bi anormallik yok, ben sülalemin gittiği yoldan gidiyorum (: Ben otobüsü siyah dedim meğer gri renkmiş. Ben ne bilim camlar siyah diye siyah dedim bende. Ulan diyom amcamın yanından geçtim niye durdurmuyo otobüsü. Köprüden geçiyoruz şimdi, Rükay’ın yükseklik korkusu var bilenleriniz bilir (: asansöre bile binse bana sarılmadan rahat edemez. Köprüden geçerken camdan dışarı bakmıyom Rükay’ı izliyom :D kendinden geçti eli ayağı titremeye başladı. O sırada da Burhan abiyle telefonda konuşuyoduk, nerede ineceksiniz falan abi dedim nereden bileyim ben :D Önce stadın oraya geçtik, saat 4′te taraftarlar alınacakmış stada. Hadiii Esenler otogara. Ordan biz Taksim’e geçtik Rükay, Abduş, Mert, Batuhan falan. Burhan abiyle buluştuktan sonra Cafe’de Köfte yeni mekanımız oldu. Önce çorba içtik, sonra köfte yedik. Helal etsinler valla ya çok aç olduğumuz için güzeldi ya da gerçekten güzel yapmışlardı. Unutmadan esenlerde forum trabzona giderken engel tanımadığımız şu soldaki fotoğrafı da koyuyorumki çektiğimiz rezilliğe siz de şahit olun (: Bi taraflarınız şişmesin…

  Neyse yankiler, biz Burhan abinin evinde içtikten sonra stada geçtik. Kuzenlerle de buluştuktan sonra girdin tribüne. Maçı 2-0 kaybettik ama bizim tribün fena değildi. Dönüş yolu dedik, çabuk geçer dedik. (: Geçip bitmek bilmiyo. Bi de ayak kokusu sardı ki otobüsü düşman başına :D Ulan tesislerde duruyoz, sırf varya temiz hava almak için dışarı çıkıyorum. Rükay’la karşılıklı oturuyoduk. Benim gözlerim hafiften hafiften kapanmaya başladı. Üzerime de Fidangör’ün polarını aldım ki gece soğuğuna hasta olmayalım. Abi yok yaa ikide bi uyanıyom ama niye uyandığımı bilmiyom. Soğuk işlemiş artık vücuduma. Bi uyandımki üstümde polar falan yok. Taa otobüsün en önüne gittim, polarımı arıyom. Rükay’a soruyom, haberim yok diyo. O da uyuyo tabi. Deli oldum iyice. Küfürler ediyom, lan nerde bu polar. Kim aldıysa versin falan yok ı ı çıt yok otobüstekilerde. Sonra aklıma geldi, Rükay otobüse binerken polar yoktu şimdi sarılmış uyuyo polara. Lan dedim kalk amına koyim, ver polarımı. Yüzünde uykunun verdiği rahatlıkla ibnemsi bi gülümseme :D Aldım poları uyumaya başladım derken, bi koku geliyo. Şerefsiz, ayağını çıkarıyo otobüste mis kokulu çoraplarını uzatıyo bana doğru. Lan rükay çek ayağını, dayanamıyom artık. Yok. Apo’nun da üzerinde tshirt vardı, çıkarmış otobüsün koltuklarının fileli yerine koymuş. Aldım tshirtü sardım Rükay’ın ayaklarına :D

Ulan Bolu yolu hep karlı zaten, bi de kaptan adam gibi sürmüyo. şarampole uçarız korkusuyla daha uyku girmiyo gözüme. Baktım uyuyamıyom, yanımdakileri de uyandırmaya başladım. Apo uyanmıyo. Otobüs hızla giderken çukura girdi :D O anı nasıl anlatabilirimki apo bi kalktı heyecanlı heyecanlı noldu baba noldu lan kaptan noluyo lan organ mafyasının eline mi düştük adam gibi sürün lan diye bağırıyo :D Apo’nun da uyuması 10 numara valla. Ama sesi aynı Halil Sezai’ye benziyo. O videosunu alayım da paylaşırım bi gün. Otobüste gözlerimiz Gökmen abiyle, Batuhan’ı aradı. Onlarsız yolculuk geçmiyo valla. Bi de sağdaki fotoğrafa baksanız kaç tane ayak var, bu ayakların içinde nefes almak mümkün mü :D  Ama deplasman dediğin şöyle olacak arkadaş. Bi kız arkadaşın olacak, oturacaksın sen cam kenarına, kız arkadaşın da yanına oturacak. Bak sen o zaman yolculuk nasıl oluyo (: Bu arada bizimle istanbul’a gelen iki de bayan taraftarımız vardı. İlk defa bir uzun deplasmana dişi menekşelerden gelen oldu. Konya’ya giderken, Batuhan’ın kız arkadaşı vardı gerçi ama o yarı yolda bindi, sayılmaz. Deplasmanları daha genç arkadaşlara bırakarak 2011-2012 sezonu deplasman yolculuğumuza noktayı böylelikle koymuş olduk. 2012 – 2013′te İstanbul piçlerine koymak dileğiyle… Geride bıraktığımız sezonun son deplasman yazısından bu kadar. Robot gibi yaşayan insanlara sevgilerle… Aman haa!

Olayları sırasıyla anlatmak isterdim ama anlatacağım konuların içerisinde (bi cümlede) neden sırasıyla anlatamadığımı da anlayacaksınız.

Sivas Deplasmanı’yla başlayalım. Gitsem mi gitmesem mi bilemedim. Rükay ve bi kaç kişi daha gittiği için gittim. Hem yakın sabah git akşam Ordu’dasın. Havada kar var. Nere gidiyosun be çocuk ! Ama gidiyosun işte…

Sabah 07:00 gibi, otogarda toplandık. Ünye’den de Rükay’ı aldık Ünye > Akkuş > Niksar üzerinden gidiyoruz ama yol gözükmüyo o derece yani. Akkuş’un oralarda bi yerde otobüs daha gitmiyo. Kaldık yolda, napsak netsek can sıkıntısı indik aşağıya yolda kalan diğer arabalarla zaman geçiriyo çocuklar. Yardım ediyolar falan. Önümüzde de öküz gibi tır var. Şoförü kafaya almış bizimkiler, o bayırda tırı itecekler. :D Adama bağırıyo biri al boşa al abi. Adam boşa aldı bizimkiler biraz daha zorlasa sıçacaklar yani. Tır iyice geriye doğru kaydı. Bizimkiler kendinde suç bulmayacak ya gittiler şoföre saldırıyolar. Sen nasıl yolda kalırsın da, biz maça nasıl yetişiriz de, çek şu tırı şurdan falan. Adam 4 gündür tırın içinde yatıyomuş o karda (: Biz de yeni yolda kaldı falan sandık. Neyse yoğun kar yağışı altında tırın yanından kendimize bi yol açtık. Otobüsümüz geri geri düzlüğe kadar geldi. Bizimkiler kaptana gaz veriyo, hadi kaptan yaparsın kaptan yetiştir kaptan (: Hızımızı aldık tırı geçtik, geçerken de tırcıya küfrediyolar :D

Neyse yola deva ediyoz bi daha kaldık biz yolda. Akkuş’un bi köyü olması lazım. Otobüse zincir takacaklar, bizimkiler de otobüsten inip muhabbet falan ediyolar. Emrah diye bi çocuk vardı gittim onu karın içine doğru yuvarladım :D Kar adamın belini geçiyo. Bu düştü ben gülerken hooooop tığptıterw nefes alamıyom :D kendimi karın içinde buldum. Kalktım bi baktım Rükay. Koştum bunun peşine tuttuğum gibi attım kara. Oğlum baak ekiieeen eesüüük yapiiin baaak diyo :D Sonra tamam kalkıyom üstünden Rükay uzatma daha dedim. Ben üzerimdeki karları temizliyodum. Bu şerefsiz beni bi daha itti. Lan bi çıktım kardan düştüm peşine ama bi yerde bi soğuk geliyo, hissediyom yani normal bi soğukluk değil bu. Üstümü başımı çıkardım hep ıslandı bi baktım ayağımda ayakkabı yok. La nerde bu ayakkabının teki. Seke seke ayakkabı arıyom, çocuklar kenarda köşede buldukları küreklerle karın içinde ayakkabı aramaya başladı. Yok arkadaş, ayakkabımı bulamıyoz. Sonra biri gitti bi eve, camdaki amcaya “amca arkadaş ayakkabısını kaybetti, biz Sivas’a maça gidiyoz sen bize bi ayakkabı ver biz dönene kadar diğer ayakakbıyı bul değiştirelim ayakkabıları” diyo. Neyse çocuk geliyo elinde iki tane ayakkabı iyi diyom kendi kendime bi günlük idare etcez artık. Kaybolan ayakkabı da söylemesi ayıp beyaz – mavi tigerlarım vardı ya onun teki işte. :D Laaaan ayakkabıyı getiriyo ama kimin önünden geçse gülüyolar. Ulan bi baktım kara lastik bu :D La olum başka ayakkabı mı yoktu diyom ama dağın başında bunu bulmuşum daha ne isterim. Bizimkiler de yol boyu ayakkabıcı arıyolar, terlik alacaklarmış bana. Gökmen abi nerde market görse burdan ayakkabı alalım sana diyo :D Markette ekmek yok, bisküvi yok ayakkabı olcak anasını satim :D Otobüste de bizim nevaleler çalınmaya başladı. Hayır Caner yok, Neco yok bu deplasmanda kim çalar. Rükay’a diyom sen mi aldın, ben almadım. Batuhan sen? O da yok diyo. La kim aldı bunları o zaman al işte 2 tanesini almışsınız. Rükay’la zaten söz düellosuna giremiyom. Her zaman o haklı. Her seferinde de tamam Rükay sizin köy daha büyük diyom. Ama aynı köy olduğu sonradan aklıma geliyo.

Sivas’tayız, kızlar falan da var ama ben umursamam varmış yokmuş, utanmam yani :D Devre arasında çocuklar başladı bağırmaya “ekin baykal ekin baykal tigerlar nerede, tigerlar yok tigerlar yok kaldı bizim köyde” diye :D Sonra Mustafa abi var bizim Mustafa Poyraz’dan bahsediyom gazeteci. Geldi tribünün önüne herkes beni gösteriyo. Abi diyom görüyon dimi nasıl deplasman yapıyoz. Çekti fotoyu, atarım bunu gazeteye diyo. Abi diyom fotoyu çek de anı olarak kalsın, gazeteye atma :D Atmış gazeteye, bi de “Kara Lastiğe Talim” başlığıyla, rezil etti beni.

Bi de otobüsten inince polislerle kavga etmeye başladık. Bizimkiler ellerinde buldukları şeyleri polislere atmaya başladı. Torpiller patlıyo peşpeşe. Aklı sıra polis hesap suruyo otobüsün arkasında yazıdan dolayı. Dayağı yiyecek haberi yok. Kim yazdı bilmiyorum ama :D iyi aklına gelmiş. Rükay da yukarıya Melet Fidangör yazmış. Aradaki küfürler de Tolga Kırkaya’ya ait. Polise edilen küfürün ise yazarı bilinmiyor.