Zamansal kavramların çok uzağında olduğum için bir sıralama olmadan yazıp çizmeye karar verdim. Hatalar, kuısurlar için kusura bakın.

Soldaki resimi biraz büyüttüğünüzde daha net göreceksiniz aslında, kısacası üzerine tıklayın. Sağ tarafta ezik gibi duran bi çocuk var basketbol topunu kaldırmış havaya, kendinden ağır haberi yok :D işte o ege.

Buradada kuzucukları görüyosunuz :D O arabaya neler sığdırdığımı bilseniz “hadi ordan” dersiniz. :D :D Arabası olanlar bilir, kaputu açınca motora su koyulması için şişelerin koyulduğu boşluklar vardır oralara terlik sıkıştırdım, bazı elbiseleri oraya koydum :D Nerede boşluk varsa bişeyler sıkıştırdım. Tabi yine de gönderemediklerimiz oldu, onları da ben yanlarına giderken götürürüm artık (:

Şu bir türlü geçemediğim ders vardı ya Muhasebe, vizeden 86 almışım. Üniversite bitiyor ve 4 yıllık için bir başlangıç yapacağımın işareti anlamına geliyor bu bok yiyesice notum. Ve mutluyum en azından (: Yani bildiğim kadarıyla. Öyle olmaya çalışıyor da olabilirim, ne olacağı belli değil henüz. Karıştı toparlamaya çalışıyom ama hep boka sarıyo :D

Bu sağdaki fotoğrafa ne demeliyim bilmiyorum. İki dakika markete gittim, bi geldim araba bu halde. Sağ ve sol üst köşelere 90 yazılmış. Üst ortaya “VURGUN LİSELİ”, kısacası arka camı mahvetmişler. Derbeder, Paslandık, Şıp Sevdi, Alın Teri, Kaderimde Varmış, Beni Çimdir, Zalim, Ooo Yee gibi şeyler de var :D Nerede bu yazılardan birinin olduğu bi araba görsek, dalga geçerdik. Bu ne oğlum nasıl yazdırıyolar bunları camlara falan diye. Yiğithan da gelmiş camın içine sıçmış :D :D

Bi uğradım bloga, ne var ne yok diye. Bi ara yine uğrarım…

Ama sen olsan; saat kaç oldu hadi kalk, oğlum yeter artık kapat şu bilgisayarı da yat, eve erken gel, üşütürsün üzerini sıkı giyin, derslerini yap, sınavın nasıl geçti?, yemek yiyoruz gel, fazla terleme, şu çoraplarını çıkardığın yerde bırakma, eve geç geleceksen haber ver… derdin.

İnsanlar annelerinin kıymetini hiç bilmiyor, hem de hiç. Bazen arkadaşlarını tercih ediyorlar bir konuşmada, bazen onlara karşı cevap veriyorlar. Belki 12 yıl önce gitmeseydin sen yanımızdan, ben de öyle olurdum. İnsanoğlu işte, sevdiklerinin değerini kaybedince anlıyor.

Ve şimdi sen yanımda yoksun ya; insanlar yanımda “anne” demeye çekiniyor.

Yazmaktan vazgeçtim, müziği dinleyin yeter…

gittigi gidecegi sehirlerde yuregindekini hep ayri tutsa, ona deger verse, sahip ciksa…

o tatli gulusunu hic yuzunden eksik etmese, aklindaki herseyi yapacak kadar ozgur ve kaçık, aklindaki herseyle aklimda yer edecek kadar guvenilir ve cesur olsa…
gozundeki yaslarin sebebi sadece mutluluk olsa, agladiginda hep yaninda olsam, aglarken sesi hic cikmasa, gozunden suzulen yaslari silip sen her zaman guclu olmalisin desem…

hangi sehire giderse ben de yanina gitsem, o sehrin guzelliklerini birlikte gorsek, sokaklarinda birlikte kaybolsak, ya da ayni otobuse binip o sehre yanyana gitsek bi gun…

hayatin ona yasattigi zorluklari benim gibi bi cirpida silebilse, mutlu olmak icin kendine yoktan yere sebepler yaratsa…

ve soz verebilecek kadar kendi olsa…

Bugünden önceki bi gün (açıklamaya bak) tam emin değilim işte. Fuldem sen git şurubu kafaya dikle. Prensesin midesini yıkamışlar, biz de ziyaretine gittik. Odaya ilk girdiğimizdeki haliyle, çıkarkenki hali bambaşka. Bi cilve yapıyo ama görmeniz lazım (: Grip olduğum için fazla yaklaşamıyom ama, öpmeden de duramıyom :D Şimdilerde daha iyi tabi, yine eski enerjik hayatına geri döndü.

Ondan önce ya da aynı günün sabahı da olabilir. Herhangi bir gün işte. Şeniz ablanın doğum günü. Abimle yengem yaş pasta almaya gitti biz de dükkanın önünde bekliyoz. Nurcan abla dışarıda aldı eline pastayı mumları falan yaktık hoooop 1 2 3 daldık içeriye. Benim kafaya bak hey gidi heeeey herkes iyiki doğduun şeeniiiz diyo. Ben iyiikiii doooğğduuuun müüüjüüü diye bağırıyom :D 2-3 defa dedikten sonra farkettim, şöyle bi baktılar bana. Müjü gibi ay pardon yaa dedim :D

devamı sonra…

Bu aralar kafama çok şey takıyorum. Abartısız felaket derecesinde. En kısa zamanda Ünye’deki eve gidip kafamı dağıtmam lazım. Ama bu sefer yanımda kimseyi götürmek istemiyorum. Belki bir kişi gelebilir. Gelmek isteyen varsa da mesaj atabilir. Rakı içen gelsin ama bu sefer. Başka bişey istemiyorum. Şöyle oturup sadece sohbet edeceğim birisi olmalı. Belki de hiç tanımadığım biri de olabilir, ya da tanıyıp tanımamam önemli değil daha önce hiç böyle ortamlara girmediğim biri de olabilir. Dili, dini, cinsiyeti farketmez. Ama ayın 22′sine kadar gelsin mümkünse.

22′sinde abimin düğünü var Aktuğ Otel’de. Bi horon tepmeyi biliyorum, sırf bu yüzden düğün öncesinde bilmediğim oyunları bile oynamama sebep olacak bişeyler içmeliyim. Bu arada, geçen gün Migros’ta arkadaşlarla oturmuş ben düğünde ne giysem? muhabbeti yapıyoduk. Sonuç olarak da Süvari’den bi ceket aldık. (ve ben hayatımda ilk defa ceket giyeceğim) Aldık ama üzerimde fazla duracağını sanmıyorum.

Öyle işte arkadaşlar. Bu arada bi arkadaşıma benimki gibi bir blog açıyorum. Kendisi istedi, kimseye söyleme dedi. Ben de isim vermeden haber vereyim dedim. Ulan varya şu facebook’u falan bırakın. Buralara yazıp, içini dökmek gibisi yok. Şu anda bu yazıyı okuduğunuz blogun maliyeti yılda 20 TL. Bunu ödemeyemezseniz zaten yaşamayın. Yok ben beceremem, yapamam, yazamam, kimse takip etmez diyenleriniz var mı? O zaman benim yazdığım ilk yazıya bakın. Pek bişey anlatmıyorum o yazıda, resmi görünce şaşırmayın. Blogumun eskiden adı ekinbaykal.com’du. Sonradan değiştirdim. Asılsız, saçma sapan konulardan, nerelere geldim gördüğünüz gibi. Takip konusuna detaylı girmiyorum, ama günde 60-70 farklı kişi giriyo, okuyo. Mesela derseniz ki, şu anda benden başka blogda kimse var mı? Sol tarafta kırmızı bi simge var, içinde rakam yazar. O şu anda bu blogda olan ziyaretçi sayısını gösterir. Üzerine tıklarsanız, hangi şehirlerden girildiğini gösterir. İstatistik misali…

Ayrıca Şahan’dan da bahsedeyim az buçuk, ben nasıl yazcam? Kimse takip etmez? Ben yapamam diyen değerli arkadaşımın blogu http://msahann.blogspot.com ‘a da girin. Son yazısında şöyle demiş ;

Yazmayı bırakmıcam heralde. İçimi döküyorum lan böyle güzel oluyo valla. Size de tavsiye ederim sizde başlayın blog işine. Beni bu işe başlatandan Allah razı olsun.

Yani bi başlarsanız devamı geliyo. Ha gelelim şu takip etme işine. İnanın bana hiiiç sikimde bile değil, birileri girip okuyomuş, okumuyomuş. Kaç defa dedim bi daha diyorum. 10 yıl sonra, 20 yıl sonra bloga girip ben neler yapmışım diyerek gülmeye başlarım (: Yani takip edilmek önemli değil, bu beklentiyle yazmayın. Sırf yazmak istediğinizde, yazasınız geldiğinde yazın. Bişeyler yazayım blog dolu gözüksün diye yazarsanız o blogtan bi bok olmaz. Hadi şimdi sevgiyle kalın, derdi olan varsa http://ekindiyebiri.com/iletisim sayfasına tıklasın bana mesaj göndersin. Derdi olan yoksa, mal gibi yaşamaya devam etsin. Dert olacakki, ondan kurtulmak için hayatına heyecan sokacaksın. Ya da alacaksın eline bi şemsiye, kendi götüne sokacaksın. Sonra da açmaya çalışırsın. Öyle ya, mal gibi yaşamaktansa bunları yap belki hayatına heyecan sokarsın !

Konuya nereden girdim, nereden çıktım. Anlayın işte; Başlayınca, saçmalasan da, cümlelerin amına koysan da devamı geliyo…