Monthly Archive for Nisan, 2011

Alev olsa yaksa beni, yok olsam bu dünyadan. Bir daha görmesem insanların gölgelerinden bile karanlık yüzlerini. Kimseyle konuşmasam, hayatım boyunca sussam. Delirir miyim acaba? Yoksa gerçekten aklım başıma mı gelir?

Delirirsem; Aklıma gelen herşeyi yaparım.
Aklıma başıma gelirse; Yine aklıma gelen herşeyi yaparım.

İnsanın aklının başına gelmesi, insanı, diğer insanlara göre deli yapar.

İnsanın deli olması da yine diğer insanlar tarafından, deli bu herşeyi yapar olarak açıklanabilir.

Kısacası delirmekle, insanın aklının başına gelmesi arasında hiçbir fark yoktur. Bunların ikisinin ortası vardır o da sokakta gördüğünüz insanların hepsidir. Farklı ÅŸeyler yapanlar delidir, aynı zamanda aklı başına gelen insanlardır. Çünkü yaÅŸamayı, yaÅŸamaktan zevk almayı bilenler ya delidir, ya da akılları baÅŸlarına gelmiÅŸtir. Ya da bunun gibi birÅŸeydi iÅŸte…

Eski zamanların birinde bir adam hayatın anlamının ne olduğuna kafayı takmış. Aldığı hiçbir cevap ona yeterli gelmiyormuş ve başkalarına sormaya karar vermiş. Ama aldığı cevaplarda ona yetmemiş. Fakat mutlaka bir cevabı olmalı diyormuş. Ve dolaşıp herkese bunu sormaya karar vermiş. Köy, kasaba, ülke dolaşmış fakat bir türlü istediği cevaba ulaşamamış. Tam umudunu yitirmişken bir köyde konuştuğu insanlar ona:

-Su karşı ki dağları görüyor musun, orada yaşlı bir bilge yaşar, istersen ona git belki o sana aradığın cevabi verebilir, demişler.
Çok zorlu bir yolculuk sonunda bilgenin yaşadığı eve ulaşmış adam. Kapıdan içeri girmiş ve bilgeye hayatin anlamının ne olduğunu sormuş. Bilge:
-Sana bunun cevabını söylerim ama önce bir sınavdan geçmen gerekiyor, demiş.
Adam kabul etmiş. Bilge bir çay kaşığı vermiş adamın eline ve içine de silme bir şekilde zeytin yağ doldurmuş. Bilge:
-Simdi çık ve bahçede bir tur at tekrar buraya gel, yalnız dikkat et kaşıktaki zeytin yağ eksilmesin eğer bir damla eksilirse kaybedersin, demiş.
Adam gözü çay kaşığında bahçeyi turlayıp gelmiş. Bilge bakmış kaşıkta yağ eksilmemiş. Peki:
-Bahçe nasıldı?
Adam şaşkın bir şekilde:
- Ama demiş ben kaşıktan başka bir yere bakmadım ki. Bunun üzerine bilge:
-Şimdi tekrar bahçeyi dolaşıyorsun kaşık yine elinde olacak ama bahçeyi inceleyip gel, demiş
Adam tekrar bahçeye çıkmış gördüğü güzellikler içerisinde büyülemiş muhteşem bir bahçedeymiş çünkü. Geri geldiğinde bilge adama:
-Bahçe nasıldı? diye sormuş.
Adam gördüğü güzellikler karşısında büyülendiğini anlatmış. Bilge gülümsemiş, ama kaşıkta hiç yağ kalmamış demiş ve eklemiş:
-Hayat senin bakışınla anlam kazanır, ya sadece bir noktayı görürsün hayatın akıp gider sen farkına varmazsın, ya da görebileceğin tüm güzelliklerin tam ortasında hayatı yaşarsın akıp giden zamanın anlam kazanır.

hayriagan.com

1989 – Kasım’ın 29′u gelir dünyaya.
1990 – Henüz 1 yaşındayken, abisinin kıskançlığı yüzünden parmağına 4 dikiÅŸ atılır, 21 yıldır parmağındaki izle yaÅŸar. Ama iyiki olmuÅŸ der çünkü hep abisi aklına gelir.
1991 – 2 yaşında bir bebek ne yapabilir ki? Annesinin ninnileriyle uyur, olur olmadık herÅŸeye güler, ama her dakika, her saat biraz daha büyür.
1993 – Bu yıllarda dışarıda abisiyle oynarken, berber amcasının camını kırar ve aÄŸlayarak eve kaçar.
1994 – Bu yıllarını başına gelen ufak tefek olaylarla az bçuk hatırlar, mahallesinde sevdiÄŸi bir kız vardır.
1995 – Anasınıfına baÅŸlar, annesi her sabah beslenme çantasına en sevdiÄŸi ÅŸeyleri koyar, okuluna giderken hem abisinin elini tutar hem de çocukluk aÅŸkının elini tutar ve AyÅŸe’sinin kulağına “ben seninle evlencem” der küçük yaşına bakmadan. AyÅŸe’si de yanağından öper Ekin’i.
Bir gün okulda sıkılır ve henüz anasınıfındayken okuldan kaçmayı düşünür, parka gidip eÄŸlenecektir.  AyÅŸe’sine anlatır durumu, AyÅŸe’si de “ama öğretmenimiz çok kızaaar” der. Ekin hiç aldırış etmez, okulun dış kapısından çıkarken arkasından AyÅŸe’nin de okuldan kaçtığını görür, giderler parka koÅŸuÅŸtururlar dört bir yana.
Okul haricinde AyÅŸe’siyle mahallesinde de görüşür, yeni aldığı oyuncağını AyÅŸe’sine gösterir, hem biraz da hava atar.
Okul bittiÄŸinde ise baÅŸka semte taşınır Ekin, aklı hep AyÅŸe’sindedir.
1996′da yeni ev, yeni arkadaÅŸlar ve yeni bir okul bulur kendine, hiç sevmez bu semti. Neden taşındıklarını annesine sorar ve aÄŸlar.
1. 2. 3. 4. ve 5. sınıfı bu semtte okur. Sınıfın en çalışkan 2 öğrencisinden birisidir Ekin. Özellikle matematik derslerinde sınıfta kendisinden baÅŸka 2 arkadaşıyla hep yarış içerisindedir. Ebru ve Feyyaz diÅŸli rakiplerindendir. Bu arada Ekin, Feyyaz’la aynı sırayı paylaşır. O semtteki en yakın arkadaşı ve dostudur Feyyaz. Evinden okuluna gitmek için 1 kilometre yol gider abisiyle birlikte. Okulu çok modern bir okul deÄŸildir, ama O, o okulda mutludur. Ne zaman canı sıkılsa AyÅŸe’si aklına gelir. 4. sınıfa geldiÄŸinde sınıf halinde flütle ufak çapta konser verir arkadaÅŸlarıyla Çanakkale Zaferi’nin Yıl Dönümü’nde. 5. sınıfa geldiÄŸinde ise sınıf maçlarına katılırlar 5-A olarak. DiÄŸer 5. sınıfları yenip, 6-A’yla maç yapacaklardır, maç öncesi aralarında kendilerine söz verirler ve 6. sınıfları da yenerler. Turnuvanın sonlarına gelirken 7. sınıflara elenirler. Kendilerine haksızlık yapıldığını idda ederler, çünkü o maçın hakemi rakiplerinin sınıfındaki bir hocanın oÄŸludur. Ãœzülürler ve okulun bahçesindeki taÅŸlara oturup somurturlar. Bu 5 yıllık eÄŸitiminde karnesinde hiç 3 olmamıştır, 4. ve 5. sınıfları da takdirle tamamlayıp o okuldaki öğrenim hayatı bitmiÅŸtir.
1999′da o semtten taşınırlar.
2000 yılında yeni okuluna gider 6′ya gidiyodur artık Ekin. Bu okulda satılmış arkadaÅŸlıkları, hayatın en boktan yönlerini öğrenir. Yine bu yıl hayatındaki en önemli insanı kaybeder. Kendisinin ve ailesinin bulunduÄŸu arabalarına, kamyonet çarpması sonucu annesini kaybeder. Ekin 2 ay’ı hastanede yatmak koÅŸuluyla 4 ayını yatarak geçirmiÅŸtir, bel kemiÄŸindeki kırıklar ve leÄŸen kemiÄŸinin kırılması sonucu ayaÄŸa kalkamamaktadır. Aynı zamanda boyun omurları yerinden sapmıştır, boynunu saÄŸa-sola 5 ay hareket ettirememiÅŸtir ve 5 ay boyunca boyunluk takmıştır. Kazadan sonra hastanede gözlerini açar ve tavandaki ışıktan baÅŸka hiçbir ÅŸey göremez. Anne ve Baba diye seslenir. Babasının sesini duyduÄŸunda aÄŸlamaya baÅŸlar bilinçsizce. “Baba bize ne oldu?” der ve hemÅŸireler tarafından baÅŸka bir odaya götürülür. Abisiyle aynı odada yatar 2 ay boyunca. Abisinin ise ayağı ve kolu kırılmıştır. Babasını 2 ay boyunca hiç görmemiÅŸtir. Annesini sorduÄŸu zaman ise “YoÄŸun bakımda” diyerek cevap alır etrafındakiler tarafından. Ekin’e 4 ay boyunca yalan söylerler, Ekin kazadan 4 ay boyunca annesini kaybettiÄŸini bilmez. Her sorduÄŸunda geçiÅŸtirirler, unutturmaya çalışırlar. Kazadan sonra aradan 4-5 ay gibi bir zaman geçer yaklaşık 160 gün gibi bir süre yani, Ekin, Tıp Fakültesi’ne kontrola gider ve artık ayaÄŸa kalkabileceÄŸini söyler doktorlar. Sedyeden kaldırıp ayaklarını yere bastırdıklarında Ekin uzun zamandır ayaÄŸa kalkmadığı için başı döner ve yere düşer. Hastaneye geldiklerinde aklına gelir, Ekin’e daha önce annesinin tıp fakültesinde yattığını söylemiÅŸlerdir. O sırada tekrar yanındaki Okan amcasına  “Annemi görebilir miyim?” der. Amcası da, annen yoÄŸun bakımda göstermiyorlar der.  Çıkarlar oradan, evlerine gelirler. Ekin yürüyemez, zorluk çeker. Eve geldiÄŸinde ise herkesi bi odada otururken görür bundan hiç bir ÅŸey anlamaz ama kimsenin sesinin çıkmadığını farkeder. Anneannesi Ekin’e, “OÄŸlum annemizi kazada kaybettik.” der. Ekin’in hiç sesi çıkmaz saatlerce gözünden yaÅŸ dökülür. OturduÄŸu yerden saatler geçse de kalkmaz, hareket etmeden aÄŸlar. 3 saat geçtikten sonra duvara tutunarak yatak odasına gider, annesinin fotoÄŸrafına sarılır ve yatar.
2000 yılından bu yana Ekin’de hayata gözlerini kapatmıştır.
Her yıl belirli aralıklarla annesinin yanına gider, O’na, onu ne kadar çok sevdiÄŸini söyler.

Ekin yaÅŸasaydı ÅŸu anda 22 yaşında olacaktı, ama o 11 yıl önce bu dünyada daha yaÅŸamadığını anladı. Hep mutluymuÅŸ numarası yaptı, hep güldü herkesi kandırdı. O gün bu gündür kendini hep baÅŸka ÅŸeylere adadı. Hayattan nefret etti. Nefes aldığı her saniye için Tanrı’ya canını alması için dua etti.

Ekin Baykal
29/11/1989